نمی بخشمت ...
به خاطر تمام خنده هایی که از صورتم گرفتی
به خاطر تمام غمهایی که بر صورتم نشاندی
نمی بخشمت ...
به خاطر دلی که برایم شکستی
به خاطر احساسی که برایم پرپر کردی
نمی بخشمت ...
به خاطر زخمی که بر وجودم نشاندی
به خاطر نمکی که بر زخمم گذاردی
ومی بخشمت ...
به خاطر عشقی که بر قلبم حک کردی
دوست دارم از ته دل،دلی که پرپر می زنه
دلی که ساز عشقت و از همه بهتر می زنه
دوست دارم حتی اگه یه شب به خواب من نیای
عاشقتم مثل همه حتی اگه من و نخوای
وقتی می شی نیاز من اگه نباشی پیش من
اشکای چشمام و ببین که می ریزه به پای تو
بازم که بی قرارم و دلواپس نگاه تو تموم هستی منی بمون همیشه پیش من
اگه شدم عاشق تو نذار که بی تاب بمونم
لالایی شبام تویی نذار که بی خواب بمونم
دارم برات شعر می خونم شاید به یادم بمونی
فقط یه چیز ازت می خوام همیشه عاشق بمونی
دوست دارم خیلی کمه ولی جز این چیزی نبود
واژه ها رو ولش کنیم عشقم و از چشام بخون
خانه ای ساخته ایم
سایبانش همه عشق
وحصارش همه تکرار صفا
روی دیوار صفا پنجره ای ست
روزنی سوی بهشت
و بدان جا که نسیم خنکی می آید
داخل باغ بهشت تپه ای چشم آراست
روی آن دامن گلها زیباست
باد می رقصاند
بید مجنون را باز
گیسوی بید به دستان نسیم افتاده است
باز هم می خندد
موج در پشت سکوت
به نشان غم ، هنگام غروب
چشم ها خیره به هم
دستها محو دعا
در رواق گلها ، آسمان ابری نیست
قلب ها آیینه ی عشق و صفا
همسفر با ما باش
تا که همسایه ی این خانه شوی
می شه نوازشم کنی وقتی گرفته حالم
می شه ببندی بالم و آخه شکسته بالم
می فهمی چی می گم بهت می بینی خستگیم و
می شه بذارم پیش تو چند روزی زندگیم و
می شه بشینی پیشم و ی شعر برام بخونی
امشب یکم تنها شدم می شه پیشم بمونی
انگار ی بغضی تو گلوم داره شکسته می شه
اینجوری که پلکای تو هی باز و بسته می شه
می شه نوازشم کنی وقتی گرفته حالم
می شه ببندی بالم و آخه شکسته بالم
گفتی که به احترام دل، باران باش
باران شدم وبه روی گل باریدم
گفتی که ببوس روی نیلوفر را
از عشق تو گونه های او بوسیدم
گفتی که ستاره شو ،دلی روشن کن
من همچو گل ستاره ها تابیدم
گفتی که برای باغ دل،پیچک باش
بر یاسمن نگاه تو پیچیدم
گفتی که برای لحظه ای دریا شو
دریا شدم و تو را به ساحل دیدم
گفتی که بیا و لحظه ای مجنون باش
مجنون شدم و ز دوریت نالیدم
گفتی که شکوفه کن به فصل پاییز
گل دادم وبا ترنمت روییدم
گفتی که بیا و از وفایت بگذر
از لهجه ی بی وفائیت رنجیدم
گفتم که بهانه ات برایم کافی ست
معنای لطیف عشق را فهمیدم
دلكي دارم زيبا
كه به هر فاصله اي از تو بهانه
مي گيرد،
مي نشيند لب ايوان غروب
گل شب را به نوازش مي گيرد،
كه مبادا از سر تنهايي پژمرده
شود.
سبدي مي خواهد،
پرشده از ديده ي تو
كه از آن عطر به هم پيوستن
برخيزد.
به صدایی مي خواهد برسد
كه گلويش ني چوبين شكايت
باشد.
دل من
دل من از هر كاهي، كوهي مي سازد
بوته را گاهي، باغچه اي مي بيند
سرشار از زيبايي!
گل مهتابي را پنجره اي مي بيند
خاموش!
آه اگر دستم را، حلقه
در گردن محبوب خدا مي كردم
يا كه دستم را با دستش در يك
چشمه مي شستم.
بروم
بروم
فصل پائيز دلم را به تماشا
مي خواند .
چقدرسخته که باشم تو نباشی/چقدر سخته ببینم رفته باشی
همیشه با من و با من تو بودی/همیشه همدم غم هام تو بودی
دیگه باکی بگم باکی بخندم؟/دیگه باکی بگم از غم و دردم
یادت هست اون عهدی که من با تو بستم؟/بمونم در کنارت تا زنده هستم .
وقتی می شی نیاز من، اگه نباشی پیش من
اشکای چشمام و ببین که می ریزه به پای تو
بازم که بی قرارم و دلواپس نگاه تو
تموم هستی منی، بمون همیشه پیش من
اگه شدم عاشق تو ،نذار که بی تاب بمونم
لالایی شبام تویی نذار که بی خواب بمونم
دارم برات شعر می خونم، شاید به یادم بمونی
فقط یه چیز ازت میخوام همیشه عاشق بمونی
دوست دارم خیلی کمه ولی جز این چیزی نبود
واژه ها را ولش کنیم عشقم و از چشام بخون
